Wystawa Przestrzenie namiętności prezentuje około trzydziestu rzeźb Iwony Łyś-Dobradin, ukazujących konsekwentnie rozwijany język artystyczny oparty na figurze ludzkiej. Prace wykonane w brązie, aluminium i ceramice tworzą spójny przegląd jej najważniejszych tematów formalnych i znaczeniowych.
Twórczość artystki koncentruje się na relacji między cielesnością a doświadczeniem egzystencjalnym. Operując zdyscyplinowaną formą i oszczędnymi środkami wyrazu, Iwona Łyś-Dobradin unika idealizacji, traktując postać jako nośnik emocji, relacji i upływu czasu. Sensualność obecna w rzeźbach ma charakter integralny, pozbawiony narracyjnej dosłowności.
Początki twórczości artystki związane są z Nową Hutą, gdzie w zaadaptowanej piwnicy na osiedlu Stalowym powstawały pierwsze realizacje konkursowe, wykonane w tradycyjnej technice modelowania w glinie i odlewu gipsowego. Ten skromny warsztat stał się przestrzenią intensywnych poszukiwań formalnych, w których kształtowała się wizja rzeźby jako dialogu materii i ducha, z wyraźnym zainteresowaniem ruchem i cielesnością form figuratywnych. Doświadczenia te ugruntowały indywidualny język artystyczny, oparty na odwadze formalnej i świadomym operowaniu ekspresją.
Powrót do Nowej Huty po dekadach działalności w Polsce i zagranicą zamyka symboliczny krąg twórczy. Obok rzeźb figuratywnych wystawa obejmuje nowy cykl płaskorzeźb inspirowanych kulturą słowiańską. Odlewy aluminiowe, częściowo patynowane, poświęcone są archetypicznym postaciom bogiń: Dziewannie, Ładzie i Mokoszy. Prace te reinterpretują dawne wierzenia w duchu współczesnej refleksji ekologicznej, akcentując relację człowieka z naturą i potrzebę harmonii w obliczu współczesnych kryzysów.
Koordynatroka: Joanna Gościej-Lewińska
Źródło: materiały prasowe Nowohuckiego Centrum Kultury
fot. pinacoteca.pl
