Sławomir Ratajski (1955) należy do pokolenia artystów, które bezwarunkowo zaufało malarskiemu medium, czyniąc je jedynym i wyłącznym narzędziem swojej wypowiedzi w polu sztuki. W 1979 roku twórca obronił dyplom na Wydziale Grafiki warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Następujący chwilę później przełom lat osiemdziesiątych – z rewolucją Solidarności i w konsekwencji restrykcjami stanu wojennego – był zarazem najbardziej owocnym okresem w twórczości młodego artysty. Jego sztuka stała się częścią nowego zjawiska ekspresyjnego malarstwa i rzeźby, które zdominowało polską scenę artystyczną po 1980 roku.
Na wystawę w Galerii Kordegarda artysta wybrał cztery kompozycje, które odzwierciedlają jego zainteresowania w różnych momentach ponad czterdziestoletniej drogi twórczej. Pomimo dzielących te prace lat i wynikających z tego powodu różnic zaświadczają one o konsekwentnej eksploracji zagadnień związanych z materialną konstytucją malarskiego medium. Konsekwencja ta polegała na rozwijaniu problematyki płaszczyzny/ ściany obrazu w pewnych okresach z udziałem figury, w innych przez zdefiniowanie powierzchni wyłącznie za pomocą lanego pigmentu. Ograniczenie praktyki malarskiej do zaledwie kilku czynników generujących przedstawienie przyczyniło się na kolejnych etapach twórczości do rozwinięcia koncepcji totalnej przestrzeni malarskiej, uzyskiwanej jedynie za pomocą abstrakcyjnej chromatyki farb nakładanych „all over” na sekwencje płócien, jak w eksponowanych na wystawie Fragmentach rzeczywistości z lat 2018–2025.
Ekspozycja ukazuje różnorodne sposoby postrzegania świata: od zapisu emocji, przez abstrakcyjne struktury materii, po metafizyczne intuicje. Artysta unika dosłownej narracji i ilustracyjności, budując swoje obrazy z osobistego doświadczenia, pamięci i wyobraźni.
Kuratorka: Dorota Monkiewicz
Źródło: materiały prasowe Galerii Kordegarda
fot. Wojciech Dobrogojski / materiały prasowe NCK
