Jest to pierwsza wystawa szerzej prezentująca polskiej publiczności twórczość artystek i artystów islandzkich, która odbywa się w Centrum Rzeźby Polskiej – w galeriach Oranżeria i Wozownia, a także w Parku Rzeźby. Islandczycy wnieśli do światowej kultury swoją wyjątkowość, wynikającą m.in. z unikalnych doświadczeń związanych z życiem na wulkanicznej, a zarazem leżącej przy kole podbiegunowym wyspie. Jednym z nich jest obcowanie z wszechobecną nicością – większość kraju pokryta jest wulkanicznym tufem i lodem, bez śladów obecności człowieka, przez wiele miesięcy panuje ciemność, a warunki atmosferyczne są dynamiczne. Sztuka staje się jednym ze sposobów radzenia sobie z dotkliwą pustką. Pojęcie niebytu pojawia się po raz pierwszy u Parmenidesa z Elei, jednakże w kontekście podważenia tego pojęcia – „niebytu nie ma”, pisał filozof, a ludzi poszukujących wiedzy na ścieżce nicości nazwał „dwugłowymi”, czyli rozumującymi dwojako, rozbieżnie, bezsensownie. Jednakże czysto ludzkie doświadczenie kompletnej pustki, „niczego”, sprawia, że poznawanie „nicości” nie jest w przypadku Islandczyków wyborem, ale niejako przymusem. O tym właśnie „niczym” opowiadają zaproszeni artyści. Większość prac została stworzona na miejscu, przy wykorzystaniu zaplecza warsztatowego CRP.
Artystki i artyści: Una Margrét Árnadóttir, Arnar Ásgeirsson, Rósa Gisladóttir, Sigurður Guðjónsson, Emma Heiðarsdóttir, Hekla Dögg Jónsdóttir, Magnús Logi Kristinsson, Pétur Magnússon, Magnús Pálsson, Finnbogi Pétursson, Egill Sæbjörnsson, Sirra Sigrún Sigurðardóttir
Kuratorka: Paulina Brzuskiewicz-Kuhn
Źródło: materiały prasowe Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
