Ławica Aleki Polis (Aleksandra Polisiewicz, ur. 1974)– to seria grupowych, dokamerowych działań choreograficznych, dla których punkt odniesienia stanowią lekceważone przez człowieka a funkcjonujące z powodzeniem w przyrodzie nieludzkiej – niehierarchiczne konstrukty społeczne. Bada dynamikę grupowych relacji, procesy kształtowania się i odkształcania hierarchii, wzajemnego oddziaływania jednostek i sposoby funkcjonowania zbiorowości. Ławica to jednocześnie archeologia społeczno-afektywna ukierunkowana na przeszłe i przyszłe relacje społeczne oraz struktury organizacyjne.

Pierwsze odsłony Ławicy dedykowane były dysfunkcjom społecznym – łącznikami zaangażowanych osób stały się m.in. trauma wojenna, choroby psychiczne, niepełnosprawności intelektualne, zaproszone zostały również osoby zajmujące się tematycznie dynamiką grupowości – tańcem oraz choreografią. Pokaz aktualizowany będzie sukcesywnie o efekty spotkań realizowanych we współpracy z katowickimi oraz górnośląskimi i zagłębiowskimi podmiotami kultury jak i nieformalnymi przestrzeniami i środowiskami sztuki. Rozwijana na przestrzeni roku seria warsztatów choreograficznych angażować będzie jednocześnie zróżnicowane grupy zawodowe: ekonomistów, urzędników, polityków, kadry kultury czy biznesu jak osoby artystyczne czy kuratorskie. Każda z kilkugodzinnych sesji zostanie zarejestrowana za pośrednictwem kamery umieszczonej nad performującymi osobami dokumentując wspólne ruchowe poszukiwania, które w wymiarze praktycznym przyjmą formę warsztatowych sesji edukacyjno – terapeutycznych, stanowiąc także punkt wyjścia do zbiorowego happeningu.

Realizacja współinicjuje program Kongres Estetyczny – całoroczny program wystawienniczo-performatywny ukierunkowany na aktualizację formuły instytucji sztuki, realizowany przy zaangażowaniu zróżnicowanych, dopełniających się wzajemnie języków i narzędzi sztuki oraz przy udziale osób artystycznych i kuratorskich. Podstawowym punktem odniesienia i jednocześnie punktem wyjścia staje się BWA Katowice, instytucja wdrukowana w centrum tkanki urbanistycznej i społecznej miasta jako narzędzie inżynierii społecznej. Modernistyczny pawilon, stanowiący dziś zabytek architektury to równolatek zaczynu polskiej fali krytyki instytucjonalnej. Konieczność jego aktualizacji przestrzennej oraz ideowej staje się punktem wyjścia do dyskursu dotyczącego sensów i dynamiki instytucji sztuki rozumianej w wymiarze uniwersalnym. Na czas projektu główna przestrzeń ekspozycyjna przeistoczy się w całoroczne laboratorium sztuki. Realizacje historyczne dialogować będą z zupełnie nowymi formując kolektywną refleksję.

Kurator: Łukasz Trzciński
Współpraca kuratorska: Jessica Kufa

Źródło: materiały prasowe BWA Katowice