Dualizm twórczości Huberta Dolinkiewicza wyraża się w dwóch cyklach malarskich równolegle opracowywanych przez artystę: Pejzażach metafizycznych i Pieśniach. Pejzaże metafizyczne to fantastyczne przestrzenie kształtowane za pomocą płaszczyzn barwnych budowanych z linearnych, gładkich pociągnięć pędzla – gestów artysty. Są one wypełnione znakami przyjmującymi rolę drogowskazów, przejść i miejsc spotkań dla wędrowca, którym poza artystą może być odbiorca obrazu. Bywa, że znaki same stają się bytem, bohaterem kompozycji. Topos drogi i podróżnika (homo viator) to motyw ukazujący poszukiwania, potencjał transformacji, rozstrzyganie dylematów oraz dążenie do poznania uniwersalnych wartości. Natomiast w cyklu Pieśni znaki pełnią rolę pierwszoplanową. Są starannie uporządkowane, poddane rygorowi dokładnie rozrysowanej kompozycji, a w zasadzie rozpisanego utworu – na wzór muzycznego zapisu nutowego lub synestetycznych eksperymentów pobudzanych utrwalonymi na odwrocie każdej z Pieśni inspiracjami dźwiękowymi. […]
Jak deklaruje Hubert Dolinkiewicz, znak stawia w centrum. Pochodzą one z Księgi znaków – artystycznego zbioru faktycznie tworzonego przez autora, na który składają się przetworzenia motywów intuicyjnie uznawanych za symbole oraz takich, które posiadają fantastyczną lub uproszczoną formę. Zaczynając od najstarszych motywów roślinnych – między innymi z perskich herbariów i XVI wiecznych zielników, średniowiecznych manuskryptów i bordiur ikon – obrazy z cyklu Pejzaż metafizyczny zaczynają wypełniać się ziarnami, krzewami, pniami, formami przypominającymi ukwiały lub koralowce. Z drugiej strony pojawiają się znaki nieożywione budujące kompozycję, takie jak kamienie, skały, góry, sarkofagi, palisady oraz elementy przejścia: mandorle, halo, świetliste portale.
Tekst: Monika Gregorczyk, fragment do katalogu wystawy
Kuratorki: Danuta Pałys
Źródło: materiały prasowe BWA Bydgoszcz
